Iran

جمهوری اسلامی ایران
Djoemhūrī-ye Eslāmī-ye Īrān
Vlag van Iran
Embleem van Iran
(Details)
(Details)
Kaart
Basisgegevens
Officiële landstaal Perzisch
Hoofdstad Teheran
Regeringsvorm Islamitische republiek
Staatshoofd Hoogste leider van Iran Ali Khamenei
Regeringsleider President Ebrahim Raisi
Religie Islam 98% (waarvan sjiisme 89%, soennisme 9%), overige 2%[1]
Oppervlakte 1.628.750 km² [2] (7,07% water)
Inwoners 75.149.669 (2011)[3]
84.923.314 (2020)[4] (0000052140 52,1/km² (2020))
Bijv. naamwoord Iraans/Iranees
Inwoneraanduiding Iraniër (m./v.)
Iraanse (v.)
Overige
Volkslied Sorood-e Jomhoori-e Eslami
Munteenheid Iraanse rial (IRR)
UTC +3.30 (zomer: +4.30)
Nationale feestdag 1 april
Web | Code | Tel. .ir | IRN | 98
Voorgaande staten
Keizerrijk Iran Keizerrijk Iran 1979 (Iraanse Revolutie)
Detailkaart
Kaart van Iran
Portaal  Portaalpictogram  Landen & Volken

Iran (uitspr.: [iˈrɑn], [iˈraːn]; Perzisch: ایران, [iːˈɾɒːn]), officieel de Islamitische Republiek Iran (Perzisch: جمهوری اسلامی ایران Djoemhūrī-ye Eslāmī-ye Īrān), is een land in West-Azië met 84.923.314 (2020) inwoners.[5] De hoofdstad en grootste stad (met meer dan 10 miljoen inwoners) is Teheran, dat ook het culturele, commerciële en industriële centrum van het land is.

Iran ligt in het Midden-Oosten en grenst aan Irak (Koerdistan Autonome Regio), Turkije, Armenië, Azerbeidzjan, Turkmenistan, Afghanistan en Pakistan. De Perzische Golf en de Golf van Oman bevinden zich ten zuiden en de Kaspische Zee ten noorden van Iran. Iran deelt de Kaspische Zee, behalve met de republiek van Azerbeidzjan en Turkmenistan, ook met Kazachstan en Rusland. Aan de kust tegenover de Perzische Golf liggen Saoedi-Arabië, Koeweit, Bahrein, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Oman. Het is een multiculturele natie bestaande uit tal van etnische en taalgroepen, waarvan de grootste Perzen zijn (61%), Azerbeidzjanen (16%), Koerden (10%) en Lor (6%).[6][7] De meeste bewoners zijn sjiitische moslims. De officiële taal van Iran is het Perzisch, een Indo-Europese taal.[8][9]

Iran, tot en met 1935 in het Nederlands bekend als Perzië, heeft een bijzonder lange geschiedenis. Het Perzische Rijk groeide onder Cyrus de Grote uit tot een wereldrijk dat zich van Oost-Europa tot de Indusvallei uitstrekte. Na de veroveringen van Alexander de Grote overheersten achtereenvolgens de Seleuciden, de Parthen en de Sassaniden, totdat de islamitische veroveringen vanaf de zevende eeuw het grondgebied overrompelden en de islam introduceerden. De heerschappij van de Safawieden (1501–1736) wordt als het begin van de moderne Iraanse geschiedenis beschouwd. Iran groeide opnieuw uit tot een regionale grootmacht en werd vanaf begin 20e eeuw geregeerd door de Pahlavidynastie. Verzet tegen buitenlandse invloeden en onderdrukking mondden in 1979 uit in de Iraanse Revolutie en de vestiging van een islamitische republiek. Het Iraanse politieke systeem, gebaseerd op de grondwet van 1979, combineert elementen van een parlementaire democratie met een religieuze theocratie geleid door geestelijken, waarin de hoogste leider, sinds 1989 ayatollah Ali Khamenei, aanzienlijke invloed heeft.

Iran is ook in 2020 een belangrijke regionale macht, met aanzienlijke invloed in de internationale energiezekerheid en de wereldeconomie door middel van zijn grote reserves van fossiele brandstoffen, Iran is de op drie na grootste olie-exporteur ter wereld. De export van aardolie en aardgas vormen de belangrijkste bron van inkomsten, de Iraanse rial is de valuta. Iran is een van de oprichters van de VN, ECO, NAM, OIC en OPEC.

Naam

Iran werd tot en met 1935 in het Nederlands Perzië genoemd, maar de naam van het land in het Perzisch is reeds sinds de tijd van de Sassaniden Iran. De naam Perzië verwijst naar het Griekse woord Persis, afgeleid van Pars, het deel van het land waar 2500 jaar geleden de oude koningen van Iran vandaan kwamen. Iran betekent 'Land van de Ariërs'.

In 1935 vroeg de toenmalige sjah Reza Pahlavi andere landen om voortaan de lokale naam van het land, Iran, te gebruiken. Omdat de naam Iran vaak aanleiding gaf tot verwarring met de buurstaat Irak, werd in 1949 voor buitenlands gebruik weer de naam Perzië ingevoerd. Na een protest van de Perzische/Iraanse geleerden, kondigde de regering in 1959 aan dat, in andere talen dan het Perzisch, beide namen officieel gebruikt mogen worden.[10] Een inwoner van Iran/Perzië is een Iraniër of een Pers.

Geschiedenis

Zie Geschiedenis van Iran voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
De ruïnes van het historische Persepolis

Iran/Perzië heeft een bijzonder lange geschiedenis en wordt een van de bakermatten van de menselijke beschaving genoemd. Het westen van het land maakte deel uit van de Vruchtbare Sikkel, een van de gebieden waar de landbouw is ontstaan. Een vroege nederzetting uit deze periode, met zeer vroege bewijzen voor wijnproductie, is bijvoorbeeld opgegraven in Hajji Firuz Tepe.

6e eeuw v.Chr. - 6e eeuw na Chr.

De geschiedenis van het land dat nu bekend is als Iran gaat terug tot de 6e eeuw v.Chr., toen Cyrus de Grote van de dynastie der Achaemeniden de verschillende volkeren van Iran verenigde. In de eeuwen hierna werd dit Perzische Rijk zeer machtig en besloeg het gebied van het Egypte en Griekenland in het westen tot aan het Indisch subcontinent in het oosten.

In de 4e eeuw v.Chr. veroverde de Macedoniër Alexander de Grote het Perzische Rijk en versloeg koning Darius III in de Slag bij Gaugamela. Het land werd na Alexanders dood bestuurd door een hellenistische (Griekse) klasse onder de Seleuciden. Later versloegen de Parthen de Seleuciden en vestigden het Parthische Rijk, gevolgd door de Sassaniden, beide waren machtige rijken en geduchte tegenstanders van de Romeinen en Byzantijnen.

7e eeuw - 15e eeuw

In de 7e eeuw werden de Sassaniden en grote delen van het Byzantijnse Rijk, nadat ze zeer verzwakt waren door jarenlange oorlogen tegen elkaar en andere problemen, veroverd door de islamitische Arabieren en werd in een periode van 200 jaar het zoroastrisme als staatsgodsdienst vervangen door de soennitische islam. Het Arabische Rijk van de kaliefen overheerste Perzië tot de 9e eeuw. Daarna verloor het kalifaat van de Abbasiden uit Bagdad het centrale gezag en waren er in Perzië diverse rijken en rijkjes. Het christendom kende er in de nestoriaanse vorm van de 8e tot de 13e eeuw een periode van grote bloei.

In de 11e eeuw waren het de Turkse Seltsjoeken die Perzië veroverden en later ook de Arabieren versloegen. De Seltsjoeken waren sterk beïnvloed door de Perzische cultuur. Het rijk van de Seltsjoeken viel echter al snel weer uiteen en in de 13e eeuw viel het Mongoolse Rijk Perzië binnen. De Mongolen verwoestten vele steden en vermoordden vele inwoners waardoor de bloeiende islamitische en Perzische culturen een zware slag kregen. Berucht is de afslachting van bijna de volledige bevolking van Merv (destijds behorend bij Perzië, nu in Turkmenistan gelegen) en omgeving waarbij wellicht een miljoen mensen gedood werden.

Eind 14e eeuw veroverde een andere Turkse heerser genaamd Timoer Lenk Perzië en ook hij richtte vele bloedbaden aan massaslachtingen aan, onder andere in Khorasan.

16e eeuw - 19e eeuw

De 17e-eeuwse moskee van de sjah in Isfahan is een van de architectonische hoogtepunten van Iran

Vanaf 1499 regeerde de dynastie van de Safawiden Perzië/Iran. De Safawiden voerden onder andere het sjiisme als staatsgodsdienst in de regio die nu Iran is in, en ook in Azerbeidzjan. Het sjiisme is een van de redenen geweest dat Iran nooit een Arabisch land is geworden en de eigen identiteit altijd heeft bewaard. Met name onder sjah Abbas I kwam de Perzische cultuur tot volle bloei, wat goed te zien is in de toenmalige hoofdstad Isfahan. In die tijd had ook de VOC handelsposten in Perzië.[11]

Als de laatste Safawiden-heerser in 1736 wordt afgezet wordt het land tot 1796 betwist door drie dynastieën, waarvan uiteindelijk de Kadjaren de overhand krijgen en Perzië weer tot eenheid maken. Na de val van de Safawiden[12][13] rond 1722 ontstonden verscheidene kleine de facto zelfstandige kanaten in de Iraanse territoria in de Kaukasus.[14][15] Na de Safawiden werd Iran geregeerd door de Iraanse dynastieën van Afsharid en Zand en kort door de Kadjaren. Na de derde Russisch-Perzische Oorlog (1804-1813) werd Iran gedwongen veel van zijn grondgebied in de Kaukasus, vandaag overeenkomend met Dagestan, Azerbeidzjan, en oost Georgië af te staan aan het Keizerrijk Rusland. Na de volgende en laatste Russisch-Perzische Oorlog (1826-1828) had Iran al zijn grondgebied in de Kaukasus moeten afstaan aan Rusland.[16] Tot de Russisch-Perzische oorlogen van de 19e eeuw behoorden de territoria die nu de soevereine staten Azerbeidzjan, Georgië, Armenië, en de Noord-Kaukasusregio Dagestan bevatten, allemaal tot Iran.[17][18][19][20][21][22] Als zuidelijke grens werd de Arasrivier aangehouden tussen Rusland en Iran. Deze grens werd na de val van de Sovjet-Unie de grens tussen Iran en Azerbeidzjan.

Perzië/Iran wist in de 18e en 19e eeuw als een van de weinige landen in Azië en in West-Azië in het bijzonder, redelijk onafhankelijk te blijven van westerse landen, al hadden met name het Verenigd Koninkrijk en Rusland er veel invloed. Rusland veroverde tijdens de Kadjaren in vier oorlogen grote delen van het Perzische Rijk, gebieden zoals de Kaukasus en delen van Centraal-Azië (Turkmenistan).

1925 - 1979: Pahlavi-dynastie

In de 20e eeuw heerste gedurende ruim 50 jaar de Pahlavi-dynastie. Vader Reza Pahlavi kwam met een staatsgreep aan de macht en hij en zijn zoon Mohammad Reza Pahlavi regeerden als dictators. De Pahlavi's namen de titel sjah (koning) aan, maar waren niet van adel. De bevolking werd vaak hardhandig onderdrukt. Iedereen die het absolute gezag van de sjah betwistte - socialisten, liberalen maar ook religieuzen - werd hard aangepakt. Het westen steunde de dictatuur van de Pahlavi's om geopolitieke redenen en vanwege de toegang tot de rijke Iraanse olievoorraden.

Shah Mohammad Reza Pahlavi en de keizerlijke familie, de kroning van de Sjah van Iran in 1967.

In 1951 werd Mohammad Mossadeq door het Iraanse parlement benoemd tot premier. Hij werd enorm populair in Iran nadat hij de olie-industrie had genationaliseerd. In 1953 werd hij afgezet middels een staatsgreep door de sjah, veroorzaakt door een Brits-Amerikaanse geheime operatie om de olie-industrie weer in Britse handen te krijgen. Na de staatsgreep werd de sjah in toenemende mate autocratisch. Vanaf halverwege de jaren 70 groeide de onvrede met het repressieve regime van de sjah.

1979: Iraanse Revolutie

Massademonstratie in Teheran tijdens de Iraanse Revolutie.
Ayatollah Khomeini keert terug naar Iran na 14 jaar ballingschap op 1 februari 1979.

In 1979 dwong een brede opstand van geestelijken, studenten, intellectuelen, middenstanders en vele maatschappelijke organisaties de sjah ten val tijdens de Iraanse Revolutie. Uiteindelijk schoof de machtigste politieke partij, die van de geestelijkheid, haar voormalige medestanders van de revolutie terzijde en koos ervoor om de macht in handen van een persoon te geven: hun leider ayatollah Ruhollah Khomeini. Sindsdien wordt het land volgens een door hem opgestelde conservatieve islamitische wetgeving geregeerd en ligt de uiteindelijke macht in de handen van de geestelijkheid. Hiermee werd de voorgaande sjah-dictatuur vervangen door een even repressieve religieuze dictatuur gebaseerd op de islamitische wet, de sharia. Het Westen, de Verenigde Staten voorop, veroordeelden de Iraanse Revolutie. Een aantal medewerkers van de Amerikaanse ambassade in Teheran werd 444 dagen gegijzeld: de Iraanse gijzelingscrisis.

1980 - heden

Van 1980 tot 1988 voerde Irak oorlog met buurland Iran in de bloedige Irak-Iranoorlog, waarbij naar schatting een half tot één miljoen Iraniërs gedood werden. Het Westen steunde de Iraakse dictator Saddam Hoessein in deze oorlog.

Na de dood van Khomeini in 1989 werd ayatollah Ali Khamenei de Hoogste Leider van Iran.

Onder het presidentschap van de hervormingsgezinde president Mohammad Khatami, 1997-2005, werden in het land, waarvan meer dan de helft van de bevolking jonger is dan 30 jaar, enkele veranderingen doorgevoerd in de richting van een meer democratische rechtsstaat. Echter, in 2005 werd de conservatieve Mahmoud Ahmedinejad, naar voren geschoven door de conservatieve geestelijkheid, president van Iran en werden de voorgaande hervormingen deels teruggedraaid en zijn de veranderingen die sindsdien wel ingevoerd werden grotendeels conservatief van aard.

Stille demonstratie tijdens de demonstraties tegen de resultaten van de presidentverkiezingen van 2009.

Bij de Iraanse presidentsverkiezingen 2009 won Ahmedinejad opnieuw: hij kreeg 63% van de stemmen, terwijl oppositieleider Mir-Hossein Mousavi 34% van de stemmen vergaarde. De uitslag leidde tot grote onrust onder de oppositie, die de uitslag niet vertrouwde. Er braken rellen uit die de hevigste waren in tien,[23] misschien wel dertig jaar.[24] Een groot aantal demonstraties volgde. Buitenlandse journalisten werd het werken bemoeilijkt; sommigen werden geslagen, gearresteerd of uitgezet. Sociale netwerksites werden afgesloten of gefilterd, alsook het mobiele telefoonverkeer.

In 2013 werd Hassan Rohani, een hervormingsgezinde kandidaat, verkozen bij de presidentsverkiezingen. Hij liet een verzoenende toon horen richting de westerse wereld en gaf onder andere aan meer werk te willen maken van vrouwenrechten in zijn land.

Op 14 juli 2015 werd bekend dat Iran en de zes wereldmachten een historisch akkoord hadden bereikt over het nucleaire programma van Iran, het Joint Comprehensive Plan of Action. Irans nucleaire programma werd nu beperkt in ruil voor het opheffen van de nucleair gerelateerde sancties die waren ingesteld tegen Iran.[25] Israël was als enige land ter wereld openlijk tegen het internationale akkoord. Premier Netanyahu zei dat "Iran de wereld wil overnemen" en dat "de wereld niet geleerd heeft van de Holocaust".[26]

Bij de presidentsverkiezingen van 18 juni 2021 hadden zich 592 mensen aangemeld als kandidaat, waarvan er 584 afvielen en uiteindelijk 4 kandidaten overbleven. Ebrahim Raisi won de verkiezing ruimschoots, onder andere van hervormingsgezinde Abdolnaser Hemmati.[27] De verkiezingen hadden een opkomst van 48%, waarvan 15% van de mensen blanco heeft gestemd: in ruil voor een stem krijgt men een stempel in het id-bewijs en mensen voelen hierdoor een dwang om te gaan stemmen en stemmen soms 'dan maar blanco'. Effectief heeft na aftrek van de blanco stemmen ruim 40% van de stemgerechtigden hun stem uitgebracht, waarvan 62% naar Raisi ging.[28]

Staatsinrichting en politiek

Zie Politiek in Iran voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Staatsinrichting

Iran is sinds de Iraanse Revolutie een islamitische republiek. Het heeft een unieke staatsstructuur, die in geen enkel ander land voorkomt. De staatsstructuur is afgeleid van de staatsgodsdienst van Iran, het sjiisme. Het belangrijkste principe is dat van valajat-e fakih ofwel de 'voogdij van de jurist'. Hiermee wordt bedoeld dat de hoogste geestelijke uiteindelijk alle wetsvoorstellen moet goedkeuren.

Het land wordt door vier entiteiten bestuurd:

  • De religieus leider of rahbar (Perzisch: رهبر), wordt gekozen door de Raad van Experts
  • De Raad der Hoeders of Shuraye Negahbane Ghanune Assasi (Perzisch: شورای نگهبان قانون اساسی)
  • De president van Iran of Rais-Jumhur (Perzisch: ریس جمهور)
  • De majlis van Iran oftewel het parlement of adviesgevende raad (Perzisch: مجلس شورای اسلامی) De Majlis bestaat uit 290 zetels en eens in de vier jaar zijn er verkiezingen.

Veel politieke beslissingen worden door de president of het parlement genomen, maar de geestelijken, zowel de religieuze leider als de raad van hoeders, hebben de autoriteit alles wat tegen de sharia is te verwerpen, omdat zij over deze beslissingen een veto hebben. Sinds 1989 is Ali Khamenei de religieus leider (en eigenlijke machthebber) van Iran en sinds 3 augustus 2021 is Ebrahim Raisi de president van Iran.

Bestuurlijke indeling

Zie provincies van Iran voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Iran is onderverdeeld in 31 provincies. Elke provincie (ostān) is weer onderverdeeld in regio's (shahrestān) en die zijn weer onderverdeeld in districten (bakhsh). De bevolking van deze provincies bestaat in sommige gevallen voornamelijk uit minderheidsgroeperingen met zo nu en dan hun eigen onderscheidende kledingstijl, zoals het geval is bij de aan Irak grenzende provincie Khuzestan.

Buitenlandse betrekkingen

De Iraanse president Hassan Rohani met de Russische president Vladimir Poetin.
De Iraanse minister van buitenlandse zaken Zarif schudt de hand met John Kerry tijdens de gesprekken over het nucleaire programma van Iran.

Iran is medeoprichter van de Verenigde Naties, de OPEC, de Organisatie voor Islamitische Samenwerking en de Organisatie van Niet-gebonden Landen.

Iran onderhoudt diplomatieke betrekkingen met bijna alle landen, maar sinds de Iraanse Revolutie van 1979 zijn de banden met Israël verbroken en de relaties met de Verenigde Staten bekoeld.

Iran onderhoudt goede betrekkingen met een aantal buurlanden. Iran heeft een sterke invloed in Syrië en Libanon. Iran onderhoudt een nauwe band met de sjiieten in Irak en honderdduizenden Iraanse pelgrims bezoeken jaarlijks de voor sjiieten heilige steden Najaf en Karbala. Ook heeft Iran goede banden met zijn noordelijke en westelijke buurlanden Turkije en Armenië, aangezien in Iran veel etnische Armeniërs wonen, en de grote historische, culturele en etnische relaties deze drang tussen de landen versterken. Met de landen aan zijn oostgrenzen, Afghanistan en Pakistan, zijn wat spanningen over de Afghaanse drugshandel, vluchtelingen en de fundamentalistische soennitische moslims die in Pakistan wonen en soms aanslagen plegen in het zuidoosten van Iran.

Ook onderhoudt Iran betrekkingen met de andere landen die aan de Perzische Golf liggen, maar in die relaties zijn spanningen over de dominantie van de Golf. Ondanks dat Iran en Saoedi-Arabië sinds lang betrekkingen onderhouden, heeft de Saoedische koning Abdoellah in 2008 de Verenigde Staten gevraagd om Iran aan te vallen.[29]

Iran heeft goede banden met Rusland (dat o.a kerncentrales bouwt en al gebouwd heeft in Iran) en China. Rusland en Iran zijn strategische bondgenoten,[30][31][32] en vormen een sterk bondgenootschap in de Kaukasus samen met Armenië. Het land heeft op het wereldtoneel daarnaast enkele opvallende relaties, zoals met de Venezolaanse president Hugo Chávez (inmiddels overleden), waarmee Iran de afkeer voor de Verenigde Staten deelt.

De conservatieve en zeer religieuze president Ahmadinejad, die president was van augustus 2005 tot augustus 2013, was regelmatig in het nieuws door felle kritiek op de regering van de VS en door het afwijzen van het bestaan van de staat Israël als op 'het (zionistische) regime dat Jeruzalem en Palestina bezet houdt'. Iran heeft opgeroepen tot de vernietiging van het 'zionistische regime', waarmee op de Israëlische regering gedoeld wordt.[33][34][35][36] Israëlische leiders op hun beurt hebben nooit uitgesloten dat zij Iran aan zullen vallen en Iran voelt zich bedreigd door Israël en de Verenigde Staten. In Israël sprak het kabinet in 2011 openlijk over een aanval op de nucleaire installaties van het land.[37][38]

Het atoomprogramma van Iran, volgens de Iraanse regering bedoeld voor vreedzame doeleinden, maar volgens vooral westerse critici ook bedoeld voor de productie van kernwapens, leidt daarnaast voortdurend tot kritiek vanuit het Westen en vanuit de VN. Als gevolg van de controverse over het atoomprogramma van Iran is een handelsboycot tegen Iran ingesteld waaraan de westerse landen meedoen. Andere landen, zoals Rusland, China, India en sommige Arabische landen doen niet mee aan de boycot en kritiseren deze. Door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties zijn tot zesmaal toe sancties tegen Iran afgekondigd vanwege de nucleaire controverse.[39]

Het Iraanse parlement heeft zelf wetten aangenomen die de betrekkingen met het Westen, en dan met name het Verenigd Koninkrijk, beperken.[40] Kort hierna bestormden demonstranten de Britse ambassade in Teheran.[41]

In 2012 haalde Iran zijn ambassadeur uit Azerbeidzjan omdat toen het Eurovisiesongfestival daar werd gehouden. Noorwegen stuurde een artiest die van afkomst uit Iran kwam en dat zag Iran zelf als een 'schaamtepunt'.

Na het aantreden van president Rohani in 2013 zocht Iran weer toenadering tot het Westen.[42] Op 27 september 2013 sprak Rohani telefonisch met de Amerikaanse president Barack Obama. Het was het eerste directe contact tussen een Iraanse en Amerikaanse president sinds 1979.[43] Na lang onderhandelen bereikte Iran op 2 april 2015 samen met de vijf permanente leden van de VN-Veiligheidsraad en Duitsland een principeakkoord over het Iraanse atoomprogramma. In ruil voor verlaging van de verrijkingscapaciteit en het toelaten van inspecties, zou het Westen de sancties tegen Iran geleidelijk afbouwen.[44] Op 14 juli 2015 werd bekend dat Iran en de zes wereldmachten een historisch akkoord hadden bereikt over het nucleaire programma van Iran, het nucleaire programma wordt beperkt in ruil voor het opheffen van de nucleair gerelateerde sancties die zijn ingesteld tegen Iran.[25] Israël is het enige land ter wereld dat openlijk tegen het internationale akkoord is, premier Netanyahu zei dat "Iran de wereld wil overnemen" en dat "de wereld niet geleerd heeft van de Holocaust".

President Trump van de Verenigde Staten maakte op 8 mei 2018 bekend dat zijn land uit dit atoomakkoord met Iran stapt en dat alle economische sancties weer van kracht worden.[45][26]

Mensenrechtensituatie

De mensenrechten worden in Iran regelmatig geschonden. Vrouwen worden volgens de Iraanse visie op de sharia, de islamitische wetgeving, achtergesteld. Omdat het regime van het land een strikte scheiding van de seksen aanhoudt, zijn er relatief veel vrouwelijke artsen en advocaten. Zij behandelen dan uitsluitend vrouwen. Een bekende advocate is de mensenrechtenadvocate Shirin Ebadi, die in 2003 de Nobelprijs voor de Vrede won.

Sommige religieuze minderheden worden vervolgd in Iran,[46] maar andere genieten (beperkte) bescherming en vrijheid. Zie verder onder Religie.

Iran voert de doodstraf uit en wordt hierom bekritiseerd door Human Rights Watch. Dit doet het land niet alleen voor volwassenen maar ook kinderen van 15 of ouder kunnen de doodstraf krijgen. Nergens ter wereld worden zoveel kinderen bestraft met de doodstraf als in Iran.[47] Executies worden ook weleens in het openbaar uitgevoerd.

Het bestaan van homoseksualiteit wordt ontkend in Iran en homoseksualiteit is verboden. Op het verrichten van sodomie staat de doodstraf. Mensen die een geslachtsidentiteitsstoornis hebben worden wél erkend en met steun van de islamitische wetgeving worden transseksuele operaties uitgevoerd.

Iran kent geen recht op vrije internettoegang, het land controleert zijn burgers bij het gebruik van internet.[48]

Drugsproblematiek

Iran heeft naar schatting van de Verenigde Naties zo'n 1,2 miljoen personen (2,2% van de volwassenen) die afhankelijk zijn van drugs.[49] Traditioneel, teruggaand tot de tijd van Avicenna, wordt opium gebruikt in Iran als ontspanningsmiddel.[50] Iran ligt op de 'drugsroute' tussen de producent Afghanistan en de afnemers in Europa. In Iran wordt de drugshandel stevig bestreden door politie en het leger. In de periode 1980 - 2010 zijn hierbij zo'n 3700 agenten en soldaten omgekomen.[49]

Fysische kenmerken

Geografie van Iran
De Damavand is de hoogste berg van het land.

Het landschap van Iran is in het algemeen droog, bergachtig gebied. Het Hoogland van Iran vormt het grootste en centrale gedeelte van het land. De belangrijkste bergketens zijn het Zagrosgebergte en de Elboers. In de Elboers bevindt zich ook Irans hoogste berg, de vulkaan de Damavand op 5607 meter. Het westen van het land is het dichtst bevolkt, terwijl in het oosten grote vrijwel onbewoonde woestijngebieden zijn zoals de Grote Zoutwoestijn, Dasht-e Kavir.

Geologie

Iran ligt op het zuidelijke deel van de Euraziatische Plaat. De zuidelijke kustlijn met de Perzische Golf komt ongeveer overeen met de breuklijn tussen de Euraziatische en de Arabische Plaat. Rond de oostgrens van Iran bevindt zich de breuklijn tussen de Euraziatische en de Indische Plaat. De langzame bewegingen van deze platen zorgen voor vele aardbevingen in Iran. Een recente zware beving was de aardbeving te Bam in 2003, toen een aardbeving met een magnitude van 6,7 op de schaal van Richter grote delen van de historische stad Bam verwoestte en meer dan 25.000 levens eiste.

In Iran bevindt zich voornamelijk afzettingsgesteente, dat vaak rijk aan delfstoffen is. Het land beschikt over enorme voorraden aardolie en aardgas. Ze zijn voornamelijk gelegen in de provincie Khuzestan en de Perzische Golf. Ook wordt veel koper gevonden, vooral in het centrale deel van het land tussen de steden Yazd, Kermān en Amol. In deze regio wordt onder andere ook bauxiet, steenkool, ijzererts, lood en zink gewonnen. In de Elboers, nabij Zanjan en nabij Mashhad komen kolenmijnen voor. Ook wordt in Iran chromiet, goud, mangaan, zilver, tin en wolfraam gewonnen. Daarnaast komen edelstenen zoals barnsteen, agaat, lapis lazuli en turkoois veel voor.
In februari 2003 werd op 200 kilometer afstand van de stad Yazd uranium aangetroffen. Er werd meteen een fabriek gebouwd om het uranium te winnen.[bron?]

Klimaat

Twee derde van Iran bestaat uit hoge bergen en heeft extreem koude winters en hete zomers. Het grootste deel van Iran heeft een droog klimaat, maar het noordwestelijke deel van het land heeft een gematigd tot sub-tropisch klimaat met weelderige vegetatie en uitgestrekte rijstvelden.

Het centrale Hoogland van Iran heeft een uitgesproken woestijnklimaat. Temperaturen kunnen daar 's zomers oplopen tot wel 50 °C.

In de Elboers en het Zagrosgebergte ligt 's winters sneeuw en veel toppen in het hoge deel van Elboers hebben eeuwige sneeuw. In de zomer kan het tot wel 50 graden worden maar het is meestal 35/45 graden.

Flora, fauna en milieu

Iran beschikt door zijn uitgestrektheid en bergketens over verschillende biomen en biotopen, waaronder een drietal oerwouden, en verschillende soorten flora en fauna. Het land heeft zestien nationale parken en daarnaast verschillende natuurmonumenten, wildparken en beschermde gebieden.[51] Het grootste nationale park is Nationaal Park Urumiyeh in het noordwesten van het land.

Enkele diersoorten die in Iran voorkomen zijn de manoel, de gazelle, de onager en het jachtluipaard. De Kaspische Zee stond vroeger bekend om zijn kaviaar maar de steur is ernstig bedreigd. Bekend is ook de gedomesticeerde Perzische kat.

Net als veel andere landen kampt Iran met een sterke milieuproblematiek. Teheran heeft te maken met een sterke luchtvervuiling. Daarnaast zorgen ontbossing, verwoestijning, watervervuiling en vervuiling door het lekken van aardolie voor ernstige problemen voor de volksgezondheid.

Bevolking

Steden

Zie Lijst van grote Iraanse steden voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

De hoofdstad Teheran is de grootste stad van het land. Andere belangrijke steden zijn Mashhad, Tabriz, Shiraz, Abadan, Kerman, Zahedan, Karaj, Rasjt, Yazd, Hamadan, Koramsjar, Ahvaz, Urmia, Arak, de religieuze stad Qom en de oude hoofdstad Isfahan.

Bevolkingssamenstelling

Bevolkingsgroei van Iran
Etnische samenstelling van Iran

De bevolking in Iran kende een snelle groei in de twintigste eeuw. In 1900 waren er tien miljoen Iraniërs, nu zijn er 65,9 miljoen Iraniërs.[52] De stijging was bijzonder sterk na de Iraanse Revolutie van 1979. Van 1995 tot 2005 steeg het inwonertal met 8,4 miljoen. Tekenend voor deze snelle groei is het gegeven dat de meerderheid van de bevolking jonger is dan 30 jaar. In recente jaren is het geboortecijfer gedaald. Gemiddeld genomen krijgen vrouwen in hun hele leven minder dan twee kinderen.[53] De aantallen voor het aantal etnische Azerbaijanen, de grootste minderheid in Iran, is sterk politiek beïnvloed en veel bronnen beargumenteren dat elke getal lager dan 24% volledig gebaseerd is op bepaalde sociopolitieke agenda's door verschillende partijen.[54][55] Veel bronnen beargumenteren daarom dat het aantal Azerbaijanen in Iran in werkelijkheid tussen de 24%-40% bedraagt.

Etnische Groepen Aantal Bevolkingsaandeel in % Religie
Armenen 150 duizend 0,18% vrijwel allen Armeens orthodox
Arabieren 1,5 miljoen 2% vrijwel allen sjiisme - twaalvers, enkele soennieten, inclusief Moerasarabieren (enkele mandaeërs)
Assyriërs 80 duizend 0,1% vrijwel allen christenen
Azerbeidzjanen 15 miljoen - 27 miljoen 16% of 24%[56] of 40%[54][55] vrijwel allen sjiisme - twaalvers
Beloetsjen 1,5 miljoen 2% vrijwel allen sjiisme - twaalvers, enkele soennieten
Georgiërs 100 duizend +[57] (schattingen lopen tot 3.5 miljoen + ) 0,1% vrijwel allen sjiisme - twaalvers
Koerden 7,5 miljoen 10% vrijwel allen sjiisme - twaalvers, enkele soennieten, Jezidi's
Lors 4,5 miljoen 6% vrijwel allen sjiisme - twaalvers, enkele Ahl-e Haqq-volgelingen
Perzen 45 miljoen 61% vrijwel allen sjiisme - twaalvers, enkele bahaisten, christenen, zoroastristen, joden
Quashqai 1,7 miljoen 2,2% vrijwel allen sjiisme - twaalvers
Turkomannen 1,5 miljoen 2% vrijwel allen sjiisme - twaalvers, enkele soennieten

Emigratie

Sinds de Islamitische Revolutie zijn honderdduizenden Iraniërs hun land ontvlucht. Met name in de Verenigde Staten wonen veel Iraanse migranten. Ook in de Verenigde Arabische Emiraten en andere Golfstaten wonen veel Iraniërs. In Nederland woonden in 2009 zo'n 30.000 personen met een Iraanse achtergrond.

Het zijn vooral de hoger opgeleide Iraniërs die hun land willen ontvluchten.

Veel geëmigreerde Iraniërs houden nog wel de Iraanse nationaliteit aan en zij hebben dus vaak een dubbele nationaliteit. Iran erkent de dubbele nationaliteit niet, maar tolereert deze in de praktijk wel. Als Iraniërs met een dubbel paspoort in Iran zijn, wordt hun tweede paspoort niet erkend en zij hebben dan geen recht op consulaire bijstand.

Talen

Iran kent een grote verscheidenheid aan talen. De officiële landstaal van Iran is het Perzisch, de moedertaal van iets meer dan de helft van de bevolking. Het Perzisch is een van de Iraanse talen binnen de Indo-Europese taalfamilie.

Het Perzisch is de taal van het onderwijs en de media en wordt door de gehele bevolking verstaan en gesproken. De belangrijkste andere taalfamilie is de Altaïsche, verder spreekt men in Iran verscheidene kleinere Iraanse talen en Semitische talen. Veel gesproken talen zijn het Azerbeidzjaans (Turkse taal met grote Perzische invloed) en het aan het Perzisch verwante Koerdisch en Luri. Een andere, kleinere taal is het Azari.

Religie

De schrijn van imam Reza in Mashhad is een belangrijk bedevaartsoord voor sjiieten

De staatsreligie van Iran is het Twaalver sjiisme, maar er zijn ook andere religies die gepraktiseerd en erkend worden. De islam heeft een allesbepalende invloed op het leven in Iran. De grondwet bepaalt dat de Hoogste leider van Iran altijd een islamitisch geestelijke moet zijn en alle wetsvoorstellen worden door islamitische geestelijken beoordeeld voordat ze in werking mogen treden. De religieuze politie controleert op straat of vrouwen zich wel aan de religieuze kledingvoorschriften van de islam houden. Ook controleert zij op ander 'onzedelijk' gedrag. Tijdens het vrijdagmiddaggebed wordt volgens de islamitische traditie een khutbah of politieke rede gehouden waarbij vaak de westerse cultuur als 'verderfelijk en onzedelijk' wordt afgeschilderd en de VS en Israël als 'de Grote Satan en de Kleine Satan' worden betiteld.

De regering van Iran houdt het percentage moslims op 89% sjiieten en 9% procent soennieten, maar volgens mensenrechtenorganisaties zou het percentage soennieten op 16% staan.[1] De soennieten zijn vooral Koerden in het noordwesten, Beloetsji in het zuidoosten en Turkmenen in het noordoosten van het land.

Verspreid over het land wonen ook veel aanhangers van het soefisme, maar deze islamitische stroming is verboden in Iran en de aanhangers ervan worden vervolgd.

De bahai, een 19e-eeuwse afsplitsing van de islam, worden vervolgd.

De Armeense Sint-Stefanuskerk in het noordwesten van het land staat op de Werelderfgoedlijst

Naast moslims zijn er relatief kleine erkende gemeenschappen christenen (ca. 300.000), joden (20 tot 30.000), zoroastriers (35 tot 60.000) en hindoes. Het grootste deel van de christenen behoren tot de Armeens-Apostolische Kerk. Er zijn daarnaast Assyriërs (niet-geünieerde nestorianen) en protestanten (voornamelijk anglicanen en presbyterianen). Het merendeel van de katholieken volgt de Chaldeeuwse ritus (geünieerde nestorianen). Daarnaast zijn er katholieken van de Armeense ritus en van de Latijnse ritus. Deze erkende en beschermde minderheden hebben ook enkele zetels in de Majlis van Iran.

Naast de erkende christelijke gemeenschappen, zijn er ook christenen die zich recent bekeerd hebben en in huiskerken bijeen komen. Hoewel dit volgens de islamitische wetgeving verboden is, worden deze christenen met rust gelaten als zij zich gedeisd houden. Christenen die anderen bekeren worden wél vervolgd.[58][59] In 2011 stond Iran in de top drie van de door de Nederlandse christelijke organisatie Open Doors uitgegeven lijst van landen waar christenen het meest vervolgd worden.

Normen en waarden

Iran is voor het overgrote deel een traditionele samenleving, met een sterke nadruk op het gezin. Zo gaan vrouwen en mannen gescheiden van elkaar om en geven elkaar geen hand. Hoewel een chador voor vrouwen niet verplicht is wordt dit traditionele kledingstuk vaak gedragen, met name in de lagere klassen van de bevolking. Meisjes kunnen vanaf de leeftijd van negen jaren worden uitgehuwelijkt.

Voortkomend uit het sjiitische recht, heeft Iran een eigen ethiek ontwikkeld om om te gaan met de moderne tijd. Zo is onderzoek naar stamceltherapie met behulp van embryo's toegestaan.[60] Daarnaast is abortus in Iran toegestaan als het leven van de moeder of het kind in gevaar komt.[61] Ook het klonen van dieren is toegestaan door de geestelijkheid.[62] Plastische chirurgie voor verfraaiing van neuzen komt veel voor onder de rijken.[63]

Cultuur

Zie Cultuur in Iran voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
De graftombe van de veertiende-eeuwse dichter Hafiz in Shiraz

Iran heeft een bijzonder rijke cultuur waarin oude en moderne elementen gecombineerd worden. In het land zelf wordt wel gezegd dat Iran drie invloeden moet zien te combineren. Die drie zijn de klassieke Iraanse cultuur van het Perzische Rijk uit de Oudheid, de islam en de islamitische cultuur die de Arabieren brachten en de moderne westerse cultuur.

Archeologie en monumenten

Met een geschiedenis die zo'n 2500 jaar teruggaat, heeft Iran een grote verscheidenheid aan monumenten en archeologische vindplaatsen. Op de werelderfgoedlijst van UNESCO staan vijftien Iraanse monumenten. Hiervan zijn Chogha Zanbil, Persepolis, Takht-E Soleyman, Pasargadae, de Behistuninscriptie en Shushtar archeologisch werelderfgoed uit de oudheid. Het werelderfgoed Plein van de Emam in Isfahan, Bam, Soltaniyeh, de Armeense kloosterensembles in Iran, het heiligdom van Safi al-din, de Vrijdagmoskee van Isfahan en de toren Gonbad-e Qabus zijn van na de Arabische verovering van Iran. Ook verschillende Perzische tuinen (waarvan enkele in India en Pakistan) zijn opgenomen op de werelderfgoedlijst.

Naast deze monumenten heeft elke stad wel een historische moskee en andere historische gebouwen, zoals bazaars, paleizen en karavanserais.

In Iran is het beschermen van het culturele erfgoed onderwerp van (religieuze) discussie. De geestelijkheid geeft weinig om het restaureren van historische gebouwen, waardoor veel monumenten in een slechte staat verkeren.

Architectuur

Iran heeft in de loop der eeuwen een eigen architectonische stijl ontwikkeld. De Iraanse architectuur is niet alleen over het hele land verspreid, maar heeft ook in de omliggende landen haar sporen nagelaten. Iraanse gebouwen variëren van kleine huisjes tot grote moskeeën, paleizen, bazaars en karavanserais. Iran heeft zijn eigen stijl van tuinaanleg, de Perzische tuin. Daarnaast zijn er enkele bouwwerken die specifiek voor Iran zijn, zoals de windvanger en de yakhchal oftewel ijskelder.

Kalender en feestdagen

Iran heeft zijn eigen kalender, de Iraanse kalender. Het begin van de jaartelling is de hidjra, de vlucht van de profeet Mohammed van Mekka naar Medina in 622. De Iraanse kalender is een nog uit de pre-islamitische tijd daterende zonnekalender, dit in tegenstelling tot de islamitische kalender, die een maankalender is.

Het Iraanse jaar begint op de eerste dag van de lente (21 maart) en dan viert men Noroez, het Iraans nieuwjaar. Op 21 maart 2011 begon het jaar 1390 Anno Persarum, zoals het Iraanse jaar in het Latijn genoemd wordt. Naast de Iraanse kalender worden in het land ook de islamitische kalender en de westerse gregoriaanse kalender gebruikt.

In Iran wordt onderscheid gemaakt tussen nationale feestdagen en islamitische feestdagen. De nationale feestdagen zijn het hierboven genoemde Noroez, de dag van de Islamitische republiek, de natuurdag, de gedenkdag van Khomeini, de dag van de revolutie, de overwinning van de revolutie en Dag van de Nationalisatie van de Olie-industrie. Er zijn zeventien islamitische feestdagen, waaronder de bekende islamitische feestdagen zoals het Suikerfeest en het Offerfeest. Ook zijn er in Iran feestdagen waarbij telkens een van de twaalf imams wordt herdacht, onder meer het martelaarschap van Imam Reza en Imam Hasan al-Askari.

Literatuur en poëzie

Ook koning Salomo, die volgens de mythe met de dieren kon praten, speelt een rol in de Sjahnama.

De Iraanse poëzie heeft altijd een zeer hoog niveau gehad. De Sjahnama of het Boek der Koningen van Ferdowsi is het nationale epos van Iran en telt 60.000 dichtregels. Het boek is het belangrijkste werk over de Perzische mythologie en verhaalt van het ontstaan van Iran tot aan de periode van de verovering door de Arabieren.

Naast Ferdowsi zijn Hafiz, Khayyám, Nezami en Roemi andere bekende dichters uit de Iraanse geschiedenis.

In de moderne tijd geldt Būf-e Kūr (vertaling: 'De Blinde Uil'), dat in 1937 geschreven is door Sadegh Hedayat, als een belangrijk literair werk. Marjane Satrapi is een bekend schrijfster van stripboeken, zoals haar autobiografische stripverhaal Persepolis. De naar Nederland gevluchte schrijver Kader Abdolah heeft verschillende boeken over zijn vaderland geschreven, zoals 'Het huis van de moskee'.

Beeldende kunsten

De islam kent weliswaar een traditie van aniconisme, maar binnen het sjiisme gaat men hier minder streng mee om. Derhalve wordt er ook figuratieve schilderkunst gemaakt in Iran. Bekende schilderingen zijn te vinden in het paleis Chehel Sotoon in Isfahan.

De Perzische miniaturen, kleine schilderijen, zijn de belangrijkste Iraanse vorm van de schilderkunst. Reza Abbasi uit de zeventiende eeuw is de bekendste Iraanse miniaturist.

Cinematografie

In Iran worden veel speelfilms en televisieseries gemaakt. Bekende regisseurs zijn onder andere Abbas Kiarostami, Jafar Panahi en Asghar Farhadi. De Iraanse film A Separation won in 2012 de Oscar voor Beste Buitenlandse Film. Alle films en televisieseries in Iran worden gecensureerd en sommige films worden verboden. Enkele regisseurs zijn gevangengezet om hun werk.

In Nederland wordt jaarlijks het Iraans filmfestival georganiseerd, waar Iraanse films te zien zijn.

Muziek

De muzikale traditie van Iran is nauw gerelateerd aan de andere muzikale tradities van het Midden-Oosten en Centraal-Azië en deze traditie gaat enkele millennia terug. Verschillende Perzische geleerden, zoals Avicenna en Farabi, hebben zich met muziektheorie beziggehouden en bestudeerden de dastgah, de Perzische modaliteit. Enkele traditionele muziekinstrumenten zijn de tär, de dutar, de ghichak en de tanbur. Tegenwoordig is onder de jongeren Iraanse pop, rock en rap populair.

Sport

Twee wereldwijd gespeelde sporten hebben hun oorsprong in Perzië: schaken (het woord is afgeleid van het Perzische sjah dat koning betekent) en polo.

Azadi Voleibol stadion

Tegenwoordig is worstelen de populairste sport in Iran. Vrij worstelen was lange tijd de meest populaire sport in Iran en Iraanse atleten wonnen vaak medailles. Hetzelfde geldt voor Grieks-Romeins worstelen. De bekendste worstelaar was Gholamreza Takhti, die nog steeds een heldenstatus in Iran heeft. Het land heeft ook een eigen, traditionele worstelstijl: Varzesh-e Bastani.

Ook voetbal wordt veel gespeeld. Er spelen achttien teams in de Iraanse profcompetitie, de Iran Pro League. Het Iraans voetbalelftal nam deel aan het WK 2018. Iraanse teams doen ook mee aan de Aziatische Champions League en het team Zob Ahan uit Isfahan haalde in 2010 de finale. Niet alleen voetbal voor mannen is populair, maar ook vrouwenvoetbal is zeer populair bij Iraanse vrouwen. In de stadions heerst dan een strikte scheiding der seksen en zijn vrouwen niet welkom bij mannenwedstrijden en vice versa.[64] De Iraanse vrouwen spelen met hoofdbedekking om aan de Iraanse religieuze wetten te voldoen. Tot voor kort stond dit op gespannen voet met de kledingeisen van de FIFA,[65] maar in de zomer van 2012 is de FIFA een proef gestart met speciaal ontworpen sporthoofddoeken.[66]

Zurkhaneh oftewel 'Huis van Kracht' is een traditionele Iraanse vorm van krachtsport. Het heeft een mythische oorsprong en de oefeningen zijn gebaseerd op mythische verhalen uit de Sjahnama. Ook wordt het martelaarschap van imam Ali aangeroepen. Alleen mannen nemen deel aan zurkhaneh.

Skigebied Dizin ten noorden van Teheran.

Iran heeft zestien moderne skigebieden, waarvan Dizin ten noorden van Teheran het bekendst is.

Wielrennen wordt ook steeds populairder in Iran. Het land telt in 2011 vier semi-professionele ploegen die deelnemen in de UCI Asia Tour. De laatste zes jaar had de UCI Asia Tour een Iraanse winnaar: Ghader Mizbani (2006 en 2009), Hossein Askari (2007 en 2008) en Mehdi Sohrabi (2010 en 2011).

Andere populaire sporten zijn basketbal, gewichtheffen en taekwondo.

Iran nam verschillende keren deel aan de Olympische Spelen. Het land nam in 1900 voor het eerst deel aan de Olympische Zomerspelen. Bij de Olympische Zomerspelen van 2012 veroverde het land verschillende medailles. Paykan Teheran is een eervolle volleybalclub in Azië.

Dagelijks leven

De Iraanse keuken is een zeer ruim gesorteerde keuken en bestaat uit vele honderden gerechten uit alle regio's van het land. In de keuken wordt vooral rijst en vlees gebruikt, maar er zijn ook talloze zoetigheden. Traditioneel wordt tijdens de maaltijden gezeten op een tapijt of een verhoging. Tegenwoordig is de moderne eettafel net zo gebruikelijk.

Bekend over de hele wereld zijn de Perzische tapijten. Deze tapijten worden nog steeds handgeknoopt en hebben vaak traditionele motieven, die al eeuwenlang worden doorgegeven binnen families. Elke regio heeft haar eigen kenmerkende stijl. Ook de verschillende etnische bevolkingssgroepen hebben hun eigen stijl.

De windmolen en de domesticatie van de tulp komen waarschijnlijk uit het oude Perzië. De oudste wijnkruiken door archeologen opgegraven zijn gevonden in Iran.

Onderwijs en wetenschap

De Canon van de geneeskunde van Avicenna uit de 11e eeuw was ook in Europa eeuwenlang het medische standaardwerk.

Iran heeft een lange wetenschappelijke traditie. Bekend uit de oudheid is de Academie van Gondesjapoer. Tijdens de middeleeuwen had de Iraanse wetenschap haar bloeiperiode. Bekende wetenschappers zijn de arts/filosoof Avicenna, de astronoom/dichter Omar Khayyám, de astronoom/filosoof Nasir al-Din al-Toesi en de filosoof al-Ghazali. De Nizamiyyah is een middeleeuwse instelling voor hoger onderwijs.

In Iran is naar school gaan verplicht voor alle kinderen. Het analfabetisme bedraagt 23% van de bevolking.[67]

Anno 2008 heeft Iran tientallen universiteiten die jaarlijks zo'n 750.000 studenten afleveren. Er studeren meer vrouwen dan mannen af.[68] Het land heeft de ambitie om de wetenschappelijke leider van de islamitische wereld te worden en mede daarom worden onderzoeksprogramma's, waaronder ook het atoomprogramma van Iran, breed gesteund.[69] Ook worden militaire onderzoeksprogramma's uitgevoerd, zie onder Defensie. Recent legde de conservatieve geestelijkheid beperkingen en strenge censuur op bij bepaalde sociale studies zoals feminisme en mensenrechten.[70]

In februari 2007 lanceerde de Iraanse ruimtevaartorganisatie haar eerste ruimteraket.[71] In februari 2009 lanceerde Iran zijn eerste zelfgemaakte satelliet, genaamd Omid. In juni 2011 werd een tweede satelliet gelanceerd, genaamd Rassad.[72] Voor de nabije toekomst wil Iran nog meer satellieten lanceren en mogelijk ook een satellietnavigatiesysteem.[73]

Tussen 1996 en 2008 steeg het aantal wetenschappelijke publicaties achttienvoudig en Iran was daarmee wereldwijd de snelste groeier in aantallen internationale wetenschappelijke publicaties.[74]

Economie

De skyline van Teheran.

Iran gebruikt de Iraanse rial als munteenheid. Eén rial bestaat uit honderd dinar. In het dagelijks leven wordt ook veel in tomans gerekend, de oude munteenheid van Iran. 10 rial komt overeen met 1 toman.

Het bruto nationaal product van Iran bedroeg in 2006 in absolute termen 203 miljard dollar en omgerekend naar koopkrachtpariteit was dit 735 miljard.[75] Het bnp per persoon bedraagt daarmee $2.905 respectievelijk $10.478 (in koopkracht gerekend). Iran heeft sinds 2012 te maken met een economische boycot die de Verenigde Staten (VS) tegen het land heeft afgekondigd. Veel multinationals met vestigingen in de VS doen mee aan de boycot. Het land lijdt daardoor economische schade hetgeen zichtbaar is in de onderstaande tabel. Door tussenhandel via andere landen zoals Turkije en Dubai kan men in Iran veel buitenlandse producten kopen. Na het sluiten van een atoomakkoord, dat voorziet in internationaal toezicht op het Iraanse kernprogramma, zijn de internationale sancties tegen het land op 16 januari 2016 officieel opgeheven.[76] Meer dan 90 miljard euro dat geblokkeerd was op buitenlandse bankrekeningen komt daarmee beschikbaar voor de Iraanse economie.[76] In mei 2018 trok de VS zich terug uit het atoomakkoord.[77] De VS wil Iran met sancties dwingen opnieuw te onderhandelen over het akkoord. In het najaar van 2018 zijn nieuwe strafmaatregelen tegen onder meer de Iraanse oliesector, het bankwezen en het scheepsvervoer ingevoerd. Alle buitenlandse bedrijven, inclusief banken, die zaken doen met Iran door de VS gestraft.

Olie en olieproducten zijn het belangrijkste exportproduct van het land. Fluctuaties in de olieprijs, en in mindere mate de olieproductie, heeft een grote invloed op het bruto binnenlands product (bbp) van Iran en de exportopbrengsten. Iran heeft consequent een overschot op de handelsbalans gerealiseerd, al is dit minder geworden door de halvering van de olieprijs sinds 2015 en door de embargo's. Door de hernieuwde Amerikaanse sancties daalde de olieproductie in het land van gemiddeld 3,8 miljoen vaten per dag in 2017 naar 2,0 miljoen vaten in 2020.[78]

in $ miljarden, percentages geven verandering met voorgaande jaar weer
Jaar BBP[79] BBP per hoofd[79]
(in $)
Reële groei BBP[79] Export[80] waarvan
olie[80]
Import[80] Inflatie[79]
2000 367 5777
2005 228 3292
2010 518 6984 5,8% 119 72 95 12,3%
2011 625 8322 2,6% 152 115 98 21,5%
2012 422 5548 –3,7% 131 101 122 30,6%
2013 428 5561 –1,5% 126 62 110 34,7%
2014 461 5910 5,0% 101 54 93 15,6%
2015 408 5172 –1,4% 76 27 74 11,9%
2016 458 5730 8,8% 94 41 87 9,1%
2017 487 6005 2,8% 110 53 110 9,6%
2018 516 6289 –1,8% 107 61 62 30,2%
2019 652 7843 –3,1% 68 19 53 34,6%
2020 971 11.557 3,3% 40 8 41 36,4%
2021 1590 18.739 4,7% 40,1%

De inflatie is in 2012 gestegen naar boven de 30%. Dit is het effect van het afschaffen van een aantal subsidies, maar ook de economische boycot heeft een rol gespeeld. In 2013 bereikte de inflatie een hoogtepunt en is tot en 2018 naar meer acceptabele niveaus gedaald. In 2018 begon de inflatie weer sterk op te lopen naar meer dan 30% op jaarbasis.

Op de Effectenbeurs van Teheran staan zo'n vierhonderd bedrijven genoteerd. Het is de belangrijkste effectenbeurs van Iran.

Op het eiland Kish in de Perzische Golf is een vrijhandelszone aangelegd. Op dit eiland bevindt zich de Iraanse oliebeurs, die geopend is in 2008.[81] Dit is de enige aardoliebeurs in de wereld waar de olie niet in dollars, maar in euro's en roebels wordt verhandeld.

Transport

Een snelweg in Teheran.

Iran heeft een uitgebreid netwerk van wegen en snelwegen. Tussen de verschillende steden rijden op zeer regelmatige basis autobussen van diverse commerciële maatschappijen.

Er zijn verschillende spoorlijnen in Iran, die zowel voor goederenvervoer als personenvervoer gebruikt worden. De eerste spoorlijn was de Trans-Iraanse Spoorlijn. Er zijn maar enkele spoorwegen, die echter wel het gehele land doorkruisen. Iran is via de Trans-Kaspische spoorlijn met landen in Centraal-Azië verbonden. Tijdens de Tweede Wereldoorlog hebben de geallieerden veel militaire goederen over het spoor, de zogenaamde Perzische Corridor, naar de Sovjet-Unie vervoerd. De spoorlijnen worden beheerd door het Spoorwegbedrijf van de Islamitische Republiek Iran.

De meeste steden hebben een vorm van openbaar vervoer, vooral met stadsbussen. Naast bussen zijn er ook metro's. De metro van Teheran kent drie lijnen. Ook Mashhad heeft een metronetwerk en in Isfahan is deze in aanbouw. Mannen en vrouwen zitten in het openbaar vervoer vaak van elkaar gescheiden.

Iran Air is de nationale luchtvaartmaatschappij van Iran. Naast Iran Air is nog een dozijn andere maatschappijen actief, vooral voor regionale vluchten. De nationale luchthaven is Teheran Imam Khomeini International Airport. De meeste grote steden hebben een luchthaven maar deze worden vooral voor nationale vluchten gebruikt. Door de internationale boycot tegen Iran heeft het land een gebrek aan reserveonderdelen voor vliegtuigen, waardoor er relatief veel vliegtuigongelukken gebeuren in Iran.

Iran heeft een eigen vliegtuigfabriek, waar onder licentie enkele types Antonovs (en reserve-onderdelen) worden geproduceerd.

Iran heeft enkele zeehavens aan de Perzische Golf, waarvan Bandar Abbas de bekendste en grootste is. Ook aan de Kaspische Zee zijn havens.

Het bedrijf Iran Khodro maakt de Samand en de Paykan, de bekendste auto's die in Iran gemaakt worden. Ook Peugeot en Renault hebben fabrieken in Iran.

Energie

In 1901 kreeg William Knox D'Arcy van shah Mozaffar ed-Din Kadjar een concessie om naar olie te zoeken. D‘Arcy was niet goed voorbereid en na twee jaar was het geld op. In 1905 kwam een overeenkomst met Burmah Oil tot stand, waarbij de laatste geld en technische expertise ter beschikking stelde. In 1908 werd de eerste olie aangeboord in winbare hoeveelheden bij Masjedsoleiman. Op 14 april 1909 werd de Anglo-Persian Oil Company, het latere British Petroleum, opgericht om de bronnen te exploiteren. In 1912 kwam de eerste raffinaderij in Abadan in gebruik. In 1951 nam Iran een wet aan die de olie-industrie nationaliseerde, maar dit proces werd pas in 1979 afgerond. In 1960 was Iran een van de mede-oprichters van de OPEC. Alle olie- en gasbelangen worden nu beheerd door het staatsbedrijf National Iranian Oil Company (NIOC).

Iran is 's werelds tweede exporteur van aardolie en tevens de tweede exporteur van aardgas. In 2011 is de dagelijkse olieproductie zo'n 4,2 miljoen vaten aardolie per dag,[82] oftewel ongeveer 5% van de wereldproductie. De totale Iraanse olievoorraad bedraagt ongeveer 150 miljard vaten olie.[82] Iran exporteert zijn olie vooral naar Aziatische landen, zoals China, India en Japan. Tot de instelling van het Iraanse exportverbod naar de Europese Unie in 2012, werd ongeveer 20% van de olieproductie naar de EU geëxporteerd.

Naast energie uit olie en gas, heeft Iran ook waterkrachtcentrales, windmolens en in 2009 is de eerste zonnecentrale geopend. Daarnaast is Iran bezig in het atoomprogramma van Iran om met Russische hulp kernenergie te ontwikkelen. In de kustplaats Bushehr staat een kerncentrale die sinds 2011 elektriciteit levert.

In 2014 produceerde Iran 316 miljoen ton olie-equivalent (Mtoe),[83] voor 99% olie en gas. Dat was ruim genoeg voor de energievoorziening, het TPES (total primary energy supply): 237 Mtoe. Het land exporteerde 75 Mtoe fossiele brandstof meer dan het importeerde. Van de energie ging ongeveer 60 Mtoe verloren bij conversie in de energie industrie, vooral bij elektriciteitsopwekking. 22 Mtoe werd gebruikt voor niet-energetische producten zoals smeermiddelen, asphalt en petrochemicaliën. Voor eindgebruikers resteerde 159 Mtoe waarvan 19 Mtoe = 220 TWh elektriciteit.[84] De uitstoot van kooldioxide was 556 megaton, dat is 7 ton per persoon,[85] meer dan het wereldgemiddelde van 4,5 ton per persoon.[86]

Landbouw

Landbouwgebieden in Iran

Door de grootte en regionale klimatologische verschillen, heeft Iran verschillende soorten landbouw. In het natte noorden (provincie Mazandaran) wordt onder andere rijst verbouwd. In het zuiden worden mediterrane producten verbouwd, zoals sinaasappels. Bekende Iraanse producten zijn de pistachenoot, de granaatappel en de dadel. Ook saffraan wordt veel geproduceerd in Iran. De waterkers komt oorspronkelijk uit Iran. Een deel van de landbouwproductie wordt ook geëxporteerd. Iran moet andere producten, zoals rijst, echter importeren uit andere landen.

Media

Iran heeft zowel publieke als particuliere media. Beide staan onder controle en censuur van de overheid. De censuur is een van de meest strikte in de wereld en wordt uitgevoerd door een speciaal overheidsagentschap. Het land heeft twee persbureaus: Islamic Republic News Agency (IRNA) is het officiële Iraanse persbureau en Fars News Agency (FNA) is een semi-onafhankelijk persbureau.

De meeste kranten worden uitgegeven in het Perzisch maar er zijn ook kranten in andere talen, waaronder ook Engels. Press TV is een door de Iraanse overheid opgezette internationale nieuwszender die in het Engels uitzendt.

Defensie

Zie Strijdkrachten van Iran voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Iran heeft twee takken van het leger: de reguliere tak (met daarin landmacht, luchtmacht en marine) en een elitekorps, de Iraanse Revolutionaire Garde. In totaal bestaat het leger uit 545.000 rekruten. Daarnaast heeft het zo'n 350.000 reservisten. De Basij vormen een paramilitair onderdeel van de Iraanse Revolutionaire Garde. Dit onderdeel bestaat uit 90.000 voltijdse leden, maar er kunnen zo'n 11 miljoen mannen én vrouwen opgeroepen worden.

Iran kent een dienstplicht van twee jaar voor jonge mannen.

Sinds de Iraanse Revolutie is er een embargo op het leveren van militair materieel aan Iran. Het land heeft daarop een eigen militaire industrie ontwikkeld. Enkele wapens die het heeft ontwikkeld zijn de Fajr-3-raket, de Shahab-3-raket en verschillende onbemande vliegtuigen. In 2005 gaf Iran 3,3% van het bruto nationaal product uit aan defensie.

Het Iraanse leger heeft ook een afdeling die zich met cyberdefensie bezighoudt.

Zie ook

Externe links

Op andere Wikimedia-projecten

    Mediabestanden
  • Media
    op Commons
  • Atlas
    op Commons
  • WikiWoordenboek
  • Definitie
    op WikiWoordenboek
  • Wikivoyage
  • Reisgids
    op Wikivoyage
  • Pagina bij het Nederlands ministerie van Buitenlandse Zaken over Iran
  • (en) Website van de president van Iran
  • (en) Iranchamber.com, website over Iran.
  • (en) Country Briefings:Iran, pagina bij The Economist.
  • (en) Encyclopædia Iranica.
  • (nl) Website over de mensenrechten in Iran
Bronnen, noten en/of referenties
  • Het gedeelte over aardbevingen op deze pagina is in de oorspronkelijke vorm afkomstig van de website van het KNMI
  1. a b CIA World Factbook: Iran, People
  2. (en) Verenigde Naties 2013
  3. a b (en) Laatste census 24 oktober 2011 (via V.N.)
  4. (en) Niet-officiële schatting CIA Factbook juli 2020 (berekend door US Bureau of the Census)
  5. (en) Niet officiële schatting CIA World Factbook (berekend door US Bureau of the Census).
  6. (en) CIA World factbook Iran People and Society, geraadpleegd op 13 januari 2022
  7. (en) Worldatlas Largest Ethnic Groups In Iran, geraadpleegd op 13 januari 2022
  8. Persian Studies in NL.
  9. PERZISCH of FARSI? Wat is de juiste Nederlandse benaming van deze taal?, Persian Dutch Network, 27 september 2011, geraadpleegd op 13 januari 2022
  10. Yarshater, Ehsan Persia or Iran, Persian or Farsi, Iranian Studies, vol. XXII no. 1 (1989)
  11. Resources Huygens ING De VOC in Perzië 1611-1638
  12. IRAN v. PEOPLES OF IRAN: The Azeri Turks are Shiʿites and were founders of the Safavid dynasty
  13. Cornell, Svante E. The Nagorno-Karabakh Conflict PDF (1.05 MB). Uppsala: Department of East European Studies, April 1999.
  14. Bertsch, Gary Kenneth, Crossroads and Conflict: Security and Foreign Policy in the Caucasus and Central Asia. Routledge (2000), p. 297. ISBN 978-0-415-92273-9 “Shusha became the capital of an independent "Azeri" khanate in 1752 (Azeri in the sense of Muslims who spoke a version of the Turkic language we call Azeri today)”
  15. Nafziger, E. Wayne, Stewart, Frances and Väyrynen, Raimo, War, Hunger, and Displacement: The Origins of Humanitarian Emergencies. Oxford University press (2000), p. 406. ISBN 978-0-19-829739-0.
  16. Tadeusz Swietochowski. Russian Azerbaijan, 1905–1920, 2004, p. 5.
  17. Swietochowski, Tadeusz, Russia and Azerbaijan: A Borderland in Transition. Columbia University Press (1995), 69, 133. ISBN 978-0-231-07068-3. Gearchiveerd op 17 mei 2021. Geraadpleegd op 8 januari 2015.
  18. L. Batalden, Sandra, The newly independent states of Eurasia: handbook of former Soviet republics. Greenwood Publishing Group (1997), p. 98. ISBN 978-0-89774-940-4. Gearchiveerd op 5 april 2015. Geraadpleegd op 8 januari 2015.
  19. E. Ebel, Robert, Menon, Rajan, Energy and conflict in Central Asia and the Caucasus. Rowman & Littlefield (2000), p. 181. ISBN 978-0-7425-0063-1. Gearchiveerd op 5 april 2015. Geraadpleegd op 8 januari 2015.
  20. Andreeva, Elena, Russia and Iran in the great game: travelogues and orientalism, reprint. Taylor & Francis (2010), p. 6. ISBN 978-0-415-78153-4. Gearchiveerd op 5 april 2015. Geraadpleegd op 8 januari 2015.
  21. Çiçek, Kemal, Kuran, Ercüment, The Great Ottoman-Turkish Civilisation. University of Michigan (2000). ISBN 978-975-6782-18-7. Gearchiveerd op 5 april 2015. Geraadpleegd op 8 januari 2015.
  22. Ernest Meyer, Karl, Blair Brysac, Shareen, Tournament of Shadows: The Great Game and the Race for Empire in Central Asia. Basic Books (2006), p. 66. ISBN 978-0-465-04576-1. Gearchiveerd op 5 april 2015. Geraadpleegd op 8 januari 2015.
  23. Opnieuw rellen in Teheran, Volkskrant, 13 juni 2009], geraadpleegd op 13 januari 2022
  24. Poll results prompt Iran protests, Al Jazeera, 14 juni 2009
  25. a b Eindelijk een nucleair akkoord met Iran. Dit is wat er is afgesproken. Gearchiveerd op 15 juli 2015.
  26. a b PM: Iran deal shows world hasn’t learned from Holocaust. Gearchiveerd op 15 juli 2015.
  27. Rob Vreeken, Is er in Iran een schijnvertoning gaande? ‘Was Trump er nog maar, die zette het regime onder druk’. de Volkskrant (17 juni 2021). Gearchiveerd op 6 augustus 2021. Geraadpleegd op 11 juli 2021.
  28. Dylan van Bekkum, Iraanse bevolking haalt haar schouders op na verkiezingswinst Raisi: ‘Het land is zijn hoop verloren’. de Volkskrant (19 juni 2021). Gearchiveerd op 6 augustus 2021. Geraadpleegd op 11 juli 2021.
  29. (en) US embassy cables: Saudi king urges US strike on Iran., uitgelekte cable op de website van The Guardian, 28 november 2010
  30. The limits of the Russian-Iranian strategic alliance: its history andgeopolitics, and the nuclear issue. Gearchiveerd op 1 mei 2015. Geraadpleegd op 24 april 2014.
  31. The Strategic Partnership of Russia and Iran. Gearchiveerd op 24 april 2014. Geraadpleegd op 24 april 2014.
  32. Russia and Iran: Strategic Partners or Competing Regional Hegemons? A Critical Analysis of Russian-Iranian Relations in the Post-Soviet Space. Gearchiveerd op 24 april 2014. Geraadpleegd op 24 april 2014.
  33. https://web.archive.org/web/20130324030512/http://www.bnr.nl/nieuws/politiek/811619-1303/leider-iran-dreigt-met-vernietiging-isralische-steden
  34. http://www.rtl.nl/components/actueel/rtlnieuws/2005/10_oktober/26/buitenland/1026_1900_President_Iran_tegen_Israel.xml
  35. https://web.archive.org/web/20131203115902/http://www.elsevier.nl/Buitenland/nieuws/2012/2/Iran-We-kunnen-Israel-in-negen-minuten-vernietigen-ELSEVIER329873W/
  36. https://web.archive.org/web/20130406123544/http://www.arabnews.com/node/421222
  37. Netanyahu probeert meerderheid te krijgen voor aanval op Iran, artikel in NRC, 2 november 2011.
  38. (en) Netanyahu trying to persuade cabinet to support attack on Iran, artikel in Haaretz, 2 november 2011.
  39. https://web.archive.org/web/20130511150517/http://www.rijksoverheid.nl/onderwerpen/internationale-vrede-en-veiligheid/sancties/sancties-op-iran
  40. Parlement Iran stemt in met verminderen economische en diplomatieke banden Londen, bericht in NRC, 27 november 2011
  41. Iraanse studenten bestormen Britse ambassade Teheran, bericht in NRC Handelsblad, 29 november 2011
  42. Rohani: Iran geen bedreiging voor de wereld of de regio NRC.nl, 25 september 2013
  43. Historisch telefoongesprek tussen Obama en Iraanse president Rohani NRC.nl, 27 september 2013
  44. Atoomdeal Iran: verrijkingscapaciteit omlaag - sancties geleidelijk afbouwen NRC.nl, 2 april 2015
  45. https://web.archive.org/web/20200108221918/https://nos.nl/artikel/2230985-trump-vs-stapt-uit-atoomakkoord-met-iran-stelt-sancties-opnieuw-in.html gevonden op 13-1-2020
  46. (en) Persecution of religious minorities in Iran, US Department of State, 13 February 2009
  47. (en) Iran Leads the World in Executing Children, artikel bij Human Rights Watch, 19 juni 2007
  48. Iran gebruikt Nederlands certificaat om Gmail te onderscheppen, bericht bij Tweakers.net, 29 augustus 2011
  49. a b (en) UN agency foresees increased collaboration with Iran in fight against drugs, persbericht van de Verenigde Naties, 21 juli 2011
  50. (en) Chasing the Dragon in Tehran, artikel in Foreign Policy, 18 november 2011
  51. (en) Website van het ministerie van milieu
  52. WESP: historical demographical data
  53. (en) CIA World Fact Book, bezocht op 5 juni 2011
  54. a b
    • Shaffer, Brenda (2003). Borders and Brethren: Iran and the Challenge of Azerbaijani Identity. MIT Press. pp. 221–225. ISBN 0-262-19477-5"There is considerable lack of consensus regarding the number of Azerbaijanis in Iran ...Most conventional estimates of the Azerbaijani population range between one-fifth to one-third of the general population of Iran, the majority claiming one-fourth" Azerbaijani student groups in Iran claim that there are 27 million Azerbaijanis residing in Iran."
    • Minahan, James (2002). Encyclopedia of the Stateless Nations: S-Z. Greenwood Publishing Group. p. 1765. ISBN 978-0-313-32384-3"Approximately (2002e) 18,500,000 Southern Azeris in Iran, concentrated in the northwestern provinces of East and West Azerbaijan. It is difficult to determine the exact number of Southern Azeris in Iran, as official statistics are not published detailing Iran's ethnic structure. Estimates of the Southern Azeri population range from as low as 12 million up to 40% of the population of Iran – that is, nearly 27 million..."
  55. a b *Ali Gheissari, "Contemporary Iran:Economy, Society, Politics: Economy, Society, Politics", Oxford University Press, 2 April 2009. pg 300Azeri ethnonationalist activist, however, claim that number to be 24 million, hence as high as 35 percent of the Iranian population"
    • Rasmus Christian Elling,Minorities in Iran: Nationalism and Ethnicity after Khomeini , Palgrave Macmillan, 2013. Excerpt: "The number of Azeris in Iran is heavily disputed. In 2005, Amanolahi estimated all Turkic-speaking communities in Iran to number no more than 9 million. CIA and Library of congress estimates range from 16 percent to 24 precent -- that is, 12-18 million people if we employ the latest total figure for Iran's population (77.8 million). Azeri ethnicsts, on the other hand, argue that overall number is much higher, even as much as 50 percent or more of the total population. Such inflated estimates may have influenced some Western scholars who suggest that up to 30 percent (that is, some 23 million today) Iranians are Azeris." [1]
  56. "Iran", New America Foundation, June 12, 2009. Gearchiveerd op 23 juli 2013. Geraadpleegd op 31 August 2013.
  57. Rezvani, Babak (Winter 2009). The Fereydani Georgian Representation. Anthropology of the Middle East 4 (2): 52–74. DOI: 10.3167/ame.2009.040205. Geraadpleegd op 27 June 2010.
  58. Ambtsbericht Iran augustus 2011, ambtsbericht Nederlands Ministerie van Buitenlandse zaken, 25 augustus 2011
  59. (en) Hanged for being a Christian in Iran, Telegraph.co.uk, 11 oktober 2008
  60. (en) Iran in the forefront when it comes to stem cell research, CNN, 17 november 2006
  61. (en) Iran liberalises laws on abortion, BBC News, 12 april 2005
  62. (en) Iranian scientists clone sheep, The Guardian, 7 augustus 2006
  63. (en) Wealthy Iranians embrace plastic surgery, BBC News, 1 oktober 2006
  64. (en) Iran's female fans yet to win equality, artikel bij BBC News, 6 juni 2006
  65. (en) FIFA firm on Iran Hijab ban, bericht bij Aljazeera, 6 juni 2011.
  66. Met sporthoofddoek kan vrouw zich ontwikkelen, artikel in Trouw, 7 juli 2012
  67. (en) CIA Worldfactbook, bezocht 5 juni 2011
  68. (en) Women graduates challenge Iran, BBC News, 19 september 2006
  69. (en) Iran looks to science as source of pride, The Boston Globe, 22 augustus 2006
  70. Iran legt universiteiten restricties op
  71. (nl) Iran lanceert eerste ruimteraket nu.nl, 25 februari 2007
  72. (en) Iran puts second satellite into orbit, nieuwsbericht bij Press TV, 15 juni 2011
  73. (en) Iran unveils domestically manufactured satellite navigation system, persbericht bij Mehr News, 30 mei 2012
  74. (en) Iran is top of the world in science growth, New Scientist, 28 maart 2011
  75. (en) The Economist:Factsheet Iran
  76. a b NRC Handelsblad President Iran: atoomdeal keerpunt voor economie, 17 januari 2016, geraadpleegd op 9 februari 2016
  77. NOS Sancties VS tegen Iran weer ingevoerd, 11 mei 2018, geraadpleegd op 21 mei 2019
  78. (en) OPEC Monthly Oil Market Report, March 2021, p.47, geraadpleegd op 13 januari 2022
  79. a b c d IMF: WEO database oktober 2022, geraadpleegd op 20 oktober 2022
  80. a b c (en) OPEC Annual Statistical Review, diverse jaren, Section 2: Macro-economics, geraadpleegd op 20 oktober 2022
  81. (en) Oil bourse opens in Iran's Kish Island, bericht bij Press TV, 17 februari 2008
  82. a b (en) Iran ups crude oil reserves, nieuwsbericht bij UPI.com, 18 januari 2011
  83. 1 Mtoe = 11,63 TWh. Een productie van 1 Mtoe per jaar is gemiddeld 20 duizend vaten olie-equivalent (BOE) per dag.
  84. (en) IEA - Report Iran: balances for 2014
  85. (en) IEA - Report Iran: indicators for 2014
  86. (en) IEA - Report World: indicators for 2014

Landen in Azië

Afghanistan · Armenië · Azerbeidzjan · Bahrein · Bangladesh · Bhutan · Brunei · Cambodja · China · Cyprus · Egypte · Filipijnen · Georgië · India · Indonesië · Irak · Iran · Israël · Japan · Jemen · Jordanië · Kazachstan · Kirgizië · Koeweit · Laos · Libanon · Malediven · Maleisië · Mongolië · Myanmar · Nepal · Noord-Korea · Oezbekistan · Oman · Oost-Timor · Pakistan · Palestina · Qatar · Rusland · Saoedi-Arabië · Singapore · Sri Lanka · Syrië · Tadzjikistan · Taiwan · Thailand · Turkije · Turkmenistan · Verenigde Arabische Emiraten · Vietnam · Zuid-Korea